fbpx

Jakie to dziwne i smutne jednocześnie, że w miesiącu, w którym mogłabym pisać i tworzyć, zrobiłam tak niewiele. A blog to już całkiem poszedł w odstawkę, ułożył się w rowie czekając na powolną śmierć. Ulitowałam się jednak nad nim i znów siadam do tej naszej kroniki, z nadzieją, że taki kwiecień pozostanie tylko złym wspomnieniem i nauczką na przyszłość.

Zacznę od tego, co złe czyli mojej nieproduktywności. Niby w obecnej sytuacji można sobie dać prawo do odpuszczania. Szkoda, że niekoniecznie rozumieję to właściciele lokali, banki, urząd skarbowy…Krótko mówiąc, trzeba się zawziąć do roboty. Niestety, moja nieproduktywność czerpie swoję, hehe, energię z depresji, którą obecna sytuacja doprowadziła do najlepszej formy od dwóch lat. Gwoli ścisłości, moja terepautka zauważyła pierwsze symptomy pogorszenia w styczniu – szkoda, że wtedy nie przewidziałam nadchodzącej pandemii, nie schowałam głupiej dumy w kieszeń i nie przeprosiła się z antydepresentami. Nie straciłabym kilku tygodni. No, ale jest jak jest – aktualnie sa wreszcie dni, gdy nie czuję się jak kupa więc JEJ i do przodu.

Homeschooling wersja dla przedszkolaka
I wersja dla starszych dzieci

Wielkanocy nie obchodziliśmy, bo nie było z kim, a ja do tych świąt podchodzę typowo towarzysko (może z wiekiem mi się zmieni). Dziewczynki przynajmniej miały zajęcia tworząc masowo różne tematyczne wielkanocne obrazki i malując jajka.

Edwin zdobył kolejną życiową sprawność i nauczył się wbijać mi igły w sadełko na brzuchu. Wdzięcznam, bo sama bym się pewnie nie przemogła. Przerażona, bo miał z tego dziwną frajdę. A tak naprawdę to samo kłucie nie bolało.

Ja za to szlifowałam swoje umiejętności w gotowaniu i pieczeniu. Po raz pierwszy zrobiłam chlebki naan, które świetnie komponują się z różnymi curry inspirowanymi Indiami. Dopracowałam pieczenie kruchej tarty: czasem na słodko, czasem na słono. Upiekłam pierwszy chleb na drożdżach. Namówiłam Tatę, żeby mi zrobił zakwas i zamierzam piec dalej – niestety, moja próba zrobienia zakwasu skończyła się porażką, ja mu jeszcze kiedyś pokażę (zakwasowi).

Będzie tarta

Jak już przy gotowaniu jesteśmy, to postanowiłam wykorzystać siedzenie w domu do uczenia moich dzieci praktycznych umiejętności. Okazało się, że to one najbardziej bałaganią i musieliśmy wprowadzić pewne zmiany, ponieważ miałam załamanie nerwowe średnio raz dziennie. A nie mogę sobie wyjść na klatkę i pokrzyczeć, bo sąsiedzi z dołu kopcą papierosami na korytarzu i mi słabo. No, to policzyłam w głowie do 10, przymknęłam oko na brudne miski i to, że nie robi tego jak ja, ale robi po swojemu i jest dobrze: Maja nauczyła się smażyć od podstaw pancakes, robi jajecznicę, lemoniadę i kanapki. W planach wchodzenie na coraz wyższe umiejętności w gotowaniu.

Placki Mai. Tak między nami, to nawet lepsze niż moje.
Trochę koloru
Obejrzałam wszystko na krótkich wczasach w szpitalu. Bywa głupie, bywa przewidywalne, sporej części bohaterów nie lubię ale jako guilty pleasure – daj mi więcej!
I tak pomiędzy moją depresją, stresem i domowym nauczaniem buchnęła wiosna żywa i radosna

Sara

Na co dzień szczęśliwa żona i mama Mai i Lei, które są uczestniczkami wielu wydarzeń z tej strony. Zawodowo spełnia się jako account manager i copywriter. Na swoim blogu uchyla wam rąbka tajemnicy swojego prywatnego życia oraz dzieli się tym co powinno was zainteresować.

Otrzymuj powiadomienia o komentarzach w tym poście
Powiadom o
guest
2 komentarzy
najnowszy
najstarszy oceniany
Inline Feedbacks
View all comments

Czy możesz zanim opuścisz tę stronę zapisać się do naszego newslettera?

To nic nie kosztuje a pierwszy będziesz otrzymywał informacje o nowych wpisach i recenzjach!

You have Successfully Subscribed!

2
0
Przejdź do komentarzy i proszę zostaw swój.x
()
x